The Shard: hoe hoog het is, wie het heeft gebouwd en wat erin zit

Het verhaal van The Shard begon met een lunch. In het voorjaar van 2000 vloog projectontwikkelaar Irvine Sellar naar Berlijn voor een ontmoeting met de Italiaanse architect Renzo Piano, die tijdens de maaltijd uitlegde hoe weinig hij op had met conventionele hoge gebouwen, draaide vervolgens het menu van het restaurant om en schetste een torenspits die uit de rivier rees.

Piano liet zich inspireren door de omgeving van het terrein: de spoorlijnen die naar het station London Bridge lopen, de kerktorens in Canaletto’s 18e-eeuwse gezichten op Londen en de masten van oude zeilschepen. In plaats van een plat dak, de toren zou steeds smaller worden tot hij in het niets zou verdwijnen, met de bovenlinkerhoek open in een cluster van glazen puntjes.

Het glas vormde de andere helft van het idee. Schuine ruiten zouden de zon en de lucht weerkaatsen, waardoor het gebouw er naargelang het weer en de seizoenen anders uitziet. Om hier ruimte voor te maken, werd Southwark Towers, een kantoorgebouw van 24 verdiepingen dat sinds 1975 op deze plek stond, gesloopt.

De planning verliep traag. English Heritage en andere erfgoedorganisaties maakten bezwaar tegen een toren van deze hoogte naast de historische stad, en in juli 2002 riep vicepremier John Prescott een openbaar onderzoek uit. Op 19 november 2003 werd uiteindelijk toestemming verleend, ruim drie jaar na de schets in Berlijn.

De bouw is op 16 maart 2009 van start gegaan, met Mace als hoofdaannemer. De bouwers pasten de ‘top-down’-methode toe, waarbij de fundering werd gegraven terwijl de betonnen kern al omhoog groeide – een primeur in het Verenigd Koninkrijk. Vijf kranen waren op de bouwplaats aan het werk, waarvan er vier samen met de toren omhoog klommen, en begin 2011 had de kern de 72e verdieping bereikt, 244 meter boven het straatniveau.

Het laatste onderdeel, een stalen spits van 66 meter hoog en met een gewicht van 500 ton, werd met een lier op zijn plaats getrokken toen op 30 maart 2012 werd de hoogste verdieping van de toren voltooid. The Shard werd op 5 juli 2012 in gebruik genomen, het uitkijkplatform werd op 1 februari 2013 voor het publiek geopend en alleen al het bouwcontract bedroeg ongeveer 435 miljoen pond.

De naam begon als een belediging. English Heritage waarschuwde dat het ontwerp van Piano zou "een glasscherf dwars door het hart van het historische Londen", en die uitdrukking sloeg zo goed aan dat het de naam van het gebouw werd. Er zijn maar weinig mensen die het nu nog anders noemen, en de belediging klinkt nu meer als een beschrijving.

Geld was de volgende uitdaging. De financiële crisis van september 2007 dreigde het project tot stilstand te brengen, totdat Sellar in januari 2008 een consortium van investeerders uit Qatar aankondigde, waaronder de Qatar National Bank, QInvest, de Qatar Islamic Bank en Barwa Real Estate, die heeft 150 miljoen pond betaald voor een belang in 80%.

In 2009 had de staat Qatar de particuliere Qatarese investeerders uitgekocht en de deelneming geconsolideerd. Vandaag de dag De staat Qatar bezit 95% van The Shard, en Sellar Property Group, het bedrijf dat Irvine Sellar heeft opgericht, behoudt de resterende 5%. De toren die op papier al twee keer bijna niet doorging, is nu een van de bekendste elementen van de Londense skyline.