Wanneer werd de Tower of London gebouwd? Het fort van Willem de Veroveraar aan de Theems

De Tower ontstond als gevolg van een bezetting. Willem de Veroveraar landde in 1066, veroverde Londen en tegen het einde van dat jaar was begonnen met de bouw van een fort in een hoek van de oude stadsmuren, vanwaar het zowel de rivier als de mensen die erlangs woonden in de gaten kon houden. De eerste verdedigingswerken bestonden uit aarde en hout; ze waren snel op te richten en bedoeld om slechts zo lang stand te houden totdat ze door iets stevigers konden worden vervangen.

Dat ‘iets sterkers’ was de grote stenen donjon. De bouw van de Witte Toren wordt doorgaans gedateerd op 1078, onder leiding van Gundulf, de bisschop van Rochester, aan wie Willem de leiding over de bouw had toevertrouwd. Het heeft aan de basis afmetingen van 36 bij 32 meter en is 27 meter hoog, groot genoeg om koninklijke vertrekken en een kapel, St. John’s, te herbergen, die nog steeds in de donjon te vinden is.

Het werd gebouwd om zowel op te vallen als om verdedigd te worden. Voor Londenaren die gewend waren aan hout en riet, was een stenen toren van deze omvang een duidelijk signaal over wie er nu de scepter zwaaide in het land, en dat bleef zo het hart van het fort gedurende alle daaropvolgende eeuwen waarin er rondom werd gebouwd.

Het korte antwoord is 1078 voor de White Tower, maar de Tower of London zoals die er vandaag de dag uitziet, is in ruim tweehonderd jaar tot stand gekomen. Richard I, in de jaren 1190, groef de eerste gracht en verdubbelde de omvang van het kasteel, waarbij de verdedigingswerken tot ver buiten de oude donjon en de eerste ring van muren werden uitgebreid.

Hendrik III, die van 1216 tot 1272 regeerde, verbouwde de binnenste vesting tot een paleis, met nieuwe koninklijke vertrekken naast de militaire gebouwen. Zijn zoon Edward I voltooide het werk: tussen 1275 en 1285 gaf hij ongeveer 21.000 pond uit met een buitenste voorhof en een tweede ring van muren, waardoor de Tower een concentrisch kasteel werd, met de ene verdedigingslinie binnen de andere.

Dankzij Edwards bouwwerkzaamheden kreeg de Tower ook een toegang vanaf de rivier: een waterpoort onder de St Thomas’s Tower, die later bekend kwam te staan als de Traitors' Gate. Tegelijkertijd kreeg het fort nieuwe taken: De Koninklijke Munt werd hier in 1279 opgericht, en in de dierentuin van de Tower of London ontstond binnen de muren een koninklijke menagerie met leeuwen en andere dieren.

Vanaf de middeleeuwen was de Tower ook de beroemdste gevangenis van Engeland. Gevangenen die over de rivier werden aangevoerd, kwamen binnen via de waterpoort, en deze werd ook wel De Verraderspoort, al sinds vóór 1543. Sir Thomas More was een van de mannen die er op weg naar zijn cel langs kwam.

Het grootste mysterie is dat van de prinsen in de Tower. Edward V en zijn broer Richard werden hier in 1483 vastgehouden, van 12 en 9 jaar oud, en na die zomer nooit meer gezien, terwijl hun oom de troon besteeg als Richard III. In 1674 vonden arbeiders twee kleine skeletten in een houten kist onder een trap, en Karel II liet ze bij begraven in Westminster Abbey. Of de jongens zijn vermoord, en door wie, is nog steeds een punt van discussie.

Executies binnen de stadsmuren kwamen minder vaak voor dan de legendes doen vermoeden. Vóór de twintigste eeuw werden er slechts zeven mensen in de Tower terechtgesteld, waaronder Anne Boleyn, die op 19 mei 1536 werd onthoofd door een uit Frankrijk overgehaalde beul. De laatste persoon die in de Tower werd geëxecuteerd, was de Duitse spion Josef Jakobs, die op 15 augustus 1941 werd doodgeschoten.